De taxi crosst met piepende banden door de bocht en tikt met gemak 140 aan op de teller. Andere auto’s waarschuwd hij met zijn knipperlichten. Het is nog behoorlijk warm; gister om deze tijd was het beduidend frisser. De taxichauffeur daarentegen draait de verwarming nog iets hoger. Wij zitten achterin. De gordels ditmaal maar vastgeklikt, hoewel dat zeker niet gebruikelijk is in deze stad. Niet veel later staan we weer midden in de nacht. We kloppen aan bij Rachiq, een vriend van Rutger. ‘ Hebben jullie honger jongens?’

Het leven raast hier nog harder dan een nerveuse taxichauffeur voorbij. Wij zijn hier inmiddels alweer een week. We hebben zoveel nieuwe indrukken gemaakt dat ik de helft alweer vergeten ben. Toch helpt het als je elke dag in een dagboek schrijft. Ik hield een dagboek nooit vol, maar deze keer ben ik vastbesloten elke avond iets in mijn reisjournaal te schrijven. Ik blader wat terug en we komen op tien februari, de vierde dag in Dubai.

Lief dagboek. Het is alweer laat als we vertrekken. Zoals tot nu toe elke dag liggen we veel te lang in bed. We bezoeken vandaag een van de grotere shoppingmalls in Dubai. Het is vandaag zondag en gewoon een doordeweeksedag (het weekend beslaat hier vrijdag en zaterdag, maar onze vakantie maakt zich niet druk om de dagen van de week). Toch is het behoorlijk druk. We lopen wat door de enorme gangen en we komen al snel langs een indoor-skihal. Een skihal een Dubai? Een skihal in Dubai. Bovendien natuurlijk de grootste van de wereld. Stel je voor: binnen in de skihal is het -4C, buiten in Dubai kan het kwik oplopen tot +50C. Tja, je moet hier toch wat met je geld? 

 Ik blader wat verder en we bereiken elf februari, de vijfde dag in Dubai. We houden een van de vele taxis aan en laten ons rijden naar de Creek; een stuk water dat iets verder het land in ligt en waar omheen allemaal kleine krampjes zijn gestalt. Nog maar vijf seconden uit de taxi en we worden aangesproken door een man die ‘ copy-watches’ aanbied (oftewel: nep). Rutger had hier ons al over verteld. We besloten voor de verandering eens met zo’n kerel mee te gaan, meer omdat Rutger opzich wel een nep Rolex om zijn pols zou willen hebben. We volgen de man en zien de wat donkerdere steegjes van Dubai. Tijdens het lopen bepalen we de maximale prijs (maximaal 10 euro), wat zeker nodig is omdat afdingen meer regel dan uitzondering is. We voelen de bui al hangen als de man ons de Rolexs laat zien en begint bij 590 dirham. De euro staat vrij gunstig tegenover de dirham: voor 1 euro krijg je iets meer dan 5 dirham terug. Het bedrag van 590 dhm is dus ongeveer 110 euro! Na wat afdingen komt de man tot 520 dhm, maar verder wil hij niet gaan. ‘ You make price!’ Slik! Als we dat horloge willen hebben zullen we 50 dhm in moeten tikken op zijn rekenmachine. Rutger tikt het bedrag in, legt uit dat het heus geen euro’s  zijn en het is meteen galas, einde. Luid lachend lopen we de winkel uit. We hebben onze hand overspeelt, maar we weten dat deze man niet de enige is. En inderdaad, binnen vijf minuten worden we benadert door een andere man. Ditmaal ga ik voor een zonnenbril (de mijne is helaas kapot gegaan). Een zonnenbril… tja wat is daar de maximale prijs van? Ik besluit voor 10 euro te gaan. Wederom volgen we een man door donkere steegjes en we worden omhoog geleid door een trappenhuis. We staan midden in een wat benauwde kamer. De muren hangen vol met tassen en voor ons ligt een enorme lading horloges. Links van ons staan wat rekken met zonnenbrillen en ik loop er naar toe. ‘ Copy-watch, copy-watch?’ – ‘ Just sun-glasses’ – ‘ Copy-watch?’ Ik zoek een mooie uit (Emporio Armani) en vraag hoeveel. De eigenaar kijkt mij even schuin aan en typt vervolgens 300 in. Ik speel mijn teleurstelling en zeg hem dat hij mij ‘ good price’ heeft belooft. Het afdingen gaat wat beter dan bij Rutger, maar lager dan 80 dhm krijg ik hem helaas niet. Genoeg zonnenbrillen ergens anders en ik ga niet akkoord. In zijn wanhoop bied hij ons op de weg naar beneden nog wat ‘ sexy-movies’  aan, maar wij zijn al weg. Een nieuwe groep staat overigens al voor de deur.

Voor vandaag is de bladzijde nog wit. Toch zullen er ongetwijfeld weer nieuwe dingen gebeuren. Het is vandaag overigens de verjaardag van Rutger en dat willen we natuurlijk vieren! Bovendien staat er straks een trip naar de Emirates towers op de planning en is ook de vader van Rutger weer thuis (hij werkt hier als architect en het lijkt me wel heel erg leuk om even bij hem langs te gaan!). Beetje bij beetje vult mijn dagboek zich, maar hoewel ik al heel wat heb beleefd is het slechts een fractie van mijn reisjournaal: er kan nog veel meer in!

Dubai. De stad van bizar hoge gebouwen, super grote auto’s en een enorme lading zand. Want ja, rij hier vijf kilometer land inwaards en je zit midden in de woestijn! Na een vlucht van zo’n 6 uur kon ik het dan eindelijk allemaal met m’n eigen ogen gaan zien.

Het is nog donker als we landen op Dubai International Airport. De vlucht was lang, maar door de alleraardige stewardessen vrij goed te doen. Terwijl we met de bus naar de aankomsthal vervoerd worden, komt de zon op. Met een snel toenemende temperatuur beginnen wij ons avontuur in Dubai. De aankomsthal zelf verraad niet veel van het feit dat we in Dubai zitten. De bewakers en al het andere personeel drukt je daarentegen met de neus op de feiten: allemaal in een oogverblindend wit gewaad.

 Mijn vriend Rutger wacht ons op net buiten het vliegveld. Asociaal bruin natuurlijk, maar erg leuk om hem weer te zien. Hij regelt voor ons een taxi en we met z’n drieen rijden we langs de toeristisch route naar zijn huis. Onderweg verteld ie over alles wat we tegen komen: het is duidelijk, deze jongen voelt zich hier helemaal thuis! Ik zelf moet toch behoorlijk wennen. Dubai is niets van wat je van een stad gewend bent; totaal geen duidelijk afgebakend centrum, maar een stad die langs de hele kuststrook loopt en van noord tot zuid bruist van het leven. Dat er vrij veel gebouwd wordt in Dubai wordt ook meteen duidelijk, want de hele stad is een grote bouwput. En langs alle grote, grotere en grootste gebouwen – het hoogste gebouw wordt hier nu gebouwd – rijden wij op een veertienbaans-snelweg naast de duurste en grootste auto’s die je maar kan verzinnen, op weg naar dat kleine plekje in Dubai waar gewoon Nederlands gesproken wordt.

Het is dan alweer middag als we wakker worden in het huis van Rutger. Nadat hij ons had rondgeleid en voorgesteld aan zijn moeder en oma (die logeert hier ook momenteel) hadden we besloten toch nog maar even onder de wol te kruipen. Hoewel het ook hier nu winter is, is de temperatuur hier toch vrij veel beter te doen dan in Nederland. Met zo’n 23 graden – voor Dubaise begrippen is het hier trouwens wel koud – verkennen we de stad wat op de fiets. Hoewel er op mijn fietskunsten toch vrij weinig aan te merken is, worden we – alle drie overigens – door alle voorbijgangers uitgelachen. Rutger legt uit dat hier enkel de arbeiders (meestal pakistanen) fietsen en dat blanken zoiets al helemaal niet in hun hoofd halen. Waarom fietsen als je ook in een grote SUV rond kan rijden? Volgende keer trouwens toch maar weer met de taxi, want het verkeer is hier levensgevaarlijk! Een driebaansweg kan ook makkelijk als vijfbaansweg gelden en zo niet, dan veruilen alle Range Rovers het asfalt voor het zand en crossen ze even hard door langs alle palmbomen. En ja, die heb ik ook al gezien: palmbomen zijn hier in overvloed!

Nu na zo’n twee dagen in Dubai ben ik al iets meer aan het leven hier gewend geraakt. Toch blijft de stad maar vooral ook de mensen hier, mij telkens weer verrassen. Bijvoorbeeld als we om half twee ’s nachts nog doodnormaal eten krijgen geserveerd bij een Bangladeshe familie. Koe met rijst en uiteraard eet je alles met je handen. Nee, niet met je linkerhand natuurlijk! Viezerd… met je linkerhand veeg je je gat af! Het leven leeft hier zichzelf en je hebt weinig keus om daarin niet mee te gaan. Toch kan ik er voorlopig heel erg genieten van een stranddag midden in de winter, waarin je af en toe het water in duikt en in de zon lekker voetbald met alle nationaliteiten die deze stad telt. Mijn avontuur is begonnen!