Ja ik ben weer terug in het oude vetrouwde Nederland! Op 15 juli heb ik samen met Sam het vliegtuig genomen vanaf Sydney International Airport en ben ik 24 uur later – op 16 juli – aangekomen op Dusseldorf. Twee uur lokale tijd en mijn ouders stonden al te wachten. Er is echter heel wat aan vooraf gegaan…

Na 6 dagen in de bergen van Adelaide te hebben gezeten, was mijn werk gedaan en keerde ik terug naar Adelaide. De baas van het hostel begroette mij weer vriendelijk en ik betaalde hem op mijn beurt mijn nacht. Gelijk maar even de stad in, want ik moest nog heel wat regelen! Ten eerste moest ik nog altijd aangifte doen van al mijn verloren spullen in Nieuw Zeeland (mijn camera bijvoorbeeld), ten tweede zou ik graag nog een paar daagjes in Melbourne willen spenderen en ten derde moest ik natuurlijk een vlucht boeken om weer terug in Sydney te komen. Dus zo gezegd zo gedaan en de volgende avond ben ik met de bus uit Adelaide gereden richting Melbourne. Met de overgang van Zuid Australie naar Victoria moest mijn horloge weer een half uurtje vooruit (zo enorm groot is dat land!), maar ik kwam uiteindelijk keurig om acht uur ’s ochtends aan in Melbourne. Ik was gewaarschuwd over een eventuele sneeuwbui, maar ik werd begroet met mieser regen. Snel ben ik maar naar een hostel gegaan waar ik helaas nog niet in kon checken, maar wel even mocht douchen en mijn tassen mochten daar ook wel blijven staan. Om twee uur moest ik maar weer terug komen want dan ging de balie open. Ik had dus nog de hele ochtend om de stad te verkennen en het weer werktte voor het eerst wat mee: het was droog en het zonnetje begon te schijnen. Melbourne is weer een hele eigen stad op zich zelf; vooral erg veel mooie gebouwen die niet gek genoeg konden. Oud was zonder inhouden met nieuw verweven en zo ging je blik vloeiend over van een kerk naar een wolkenkrabber. De universiteit die midden in de stad staat begon als een ‘normaal’ gebouw, maar kwam al snel tot leven en produceerde de meest vreemde uitstulpingen, alsof het gebouw elk moment weg kon lopen. Het grote winkelcentrum aan Elizabeth St. was een ander voorbeeld: de nieuwe winkels met hun kleurrijke inrichtingen, circkelde om een reusachtige koepel waarin een oude toren omhoog stond. Hier ben ik de bioscoop maar even ingelopen, omdat ik mijn voeten wat rust wilde gunnen en zo heb ik de film ‘Meet Dave’ met Eddie Murphie gezien. Echt fantastisch was de film niet, maar ik genot van eindelijk even zitten. Sterker nog: ik viel bijna in slaap! Na de film ben ik dus maar snel maar weer terug gelopen naar het hostel waar ik in slaap ben gevallen. 

De tweede dag had dit hostel helaas geen plek voor mij, maar van het gratis ontbijt mocht ik natuurlijk nog wel even gebruik maken. Ik verhuisde die middag naar het YHA hostel aan de andere kant van de stad met de kennis dat ik de volgende dag opnieuw naar een nieuw hostel opzoek moest: alle Christenen die hier voor de Paus naar toe kwamen, maakte het moeilijk met accomondatie… Die dag ben ik de Queens Victoria Markt geweest, een hele grote markt die totaal overdekt was. Hoewel het zonnetje heel lekker scheen had het ook wel wat om door een overdekte markt te lopen. Hier heb ik gelijk heel wat fruit gekocht: de ene appel was nog goedkoper dan de ander! Ook heb ik een nieuw iPod USB kabeltje gekocht en voor de rest heb ik genoten van alle souvenirs en vooral van de hele markt atmosfeer. ’s Avonds heb ik een uitgebreid McDonalds maal genuttigd en de volgende ochtend ben ik zoals gezegd opnieuw verhuist naar een ander hostel. Het hostel waar ik uit kwam was prima en ze serveerde ’s avonds zelfs een gratis maal. Met al mijn charmes heb ik het meisje achter de balie een extra flinke schep Cous-cous op laten scheppen (je kreeg namelijk maar heel weinig, tenzij je $7 zou betalen: dan zou je een bord vol krijgen). Die dag ben ik vroeg gaan slapen want mijn vliegtuig naar Sydney vetrok al om 6 uur ’s ochtends!

Eenmaal aangekomen in Sydney stonden er nog twee dagen op de klok; mijn laatste twee dagen! Sydney voelde weer lekker vertrouwd, het was dan ook alweer de derde keer dat ik in deze stad aan kwam. Ik heb de trein gepakt vanaf het vliegveld en ben in het centrum uitgestapt om daar mijn laatste twee nachten te boeken in het Wake Up hostel (hier zat ik de eerdere keer ook). Mijn laatste echte dag ben ik samen met een Zweedse schone die ik op mijn kamer had ontmoet de stad ingegaan en heb uiteindelijk een hele tijd met haar genoten van de Botanische Tuinen. ’s Avonds zijn we samen met nog twee kamer genoten uiteten gegaan bij een Italiaan wat erg gezellig was en een mooie afsluiter van mijn reis. Na het eten zijn weer terug gegaan naar het hostel en daar voegde zich nog iemand bij ons: een Engelsman die net uit Nieuw Zeeland was komen vliegen. Hij had wilde verhalen over politie-achtervolgingen en de Tiquilla fles die hij bij zich had maakte de sfeer helemaal. Volledig tevreden en een tikkeltje aangeschoten ben ik laat (of heet dat vroeg?) gaan slapen. Mijn laatste uurtjes begonnen nu echt te tikken! Ik ben die dag nog even naar het Opera House gelopen om afscheid te nemen en ben toen nog met een hele stoet Christenen mee gelopen: de Paus was namelijk aangekomen! Het had een gezellige sfeer al die mensen op straat en bijna alle wegen afgezet voor auto’s. Twee uurtjes voor mijn vlucht heb ik Sam op het vliegveld weer ontmoet en samen stapten we het vliegtuig in: dag Australië… Het was een waar genoegen!

Na zestien uur vliegen later kwamen Sam en ik weer aan in Dubai. Hier moesten wij twee uurtjes wachten en vervolgens overstappen voor onze laatste vliegreis. Alles was goed en we hadden zin om eindelijk weer thuis te zitten, maar toen! Oh, wat een drama…

Ik was al langs de paspoort controle en ik verwachtte Sam achter met te zien, maar die jongen stond nog aan de andere kant van het lint. Woest schudde hij zijn tas door elkaar en na een aantal keer op al zijn zakken te hebben geklopt, richtte hij zich omhoog en keek mij aan: hij kon zijn paspoort niet meer vinden. Sam had zijn paspoort in het vorige vliegtuig laten liggen. Sam had geen paspoort meer. Op de enige plek waar je absoluut een paspoort moet hebben was Sam hem kwijt geraakt. De jongen werd door alle instanties van hot naar her gestuurd, maar het zag er somber voor hem uit: er werd hem beloofd dat hij deze vlucht in ieder geval niet ging halen. Daar stond ik dan! Ik zag het al helemaal voor me dat ik in mijn eentje op Dusseldorf aan kwam en Co en Renee moest vertellen dat Sam helaas nog wel eventjes vast zat in Dubai…  Met ongelooflijk veel mazzel hebben ze Sam uiteindelijk dan toch doorgelaten met enkel een ID kaart. Met de ID kaart kwam hij in ieder geval Duitsland wel in. Ik weet niet hoevaak ik hem heb verteld hoe weinig het scheelde dat hij nu niet naast me zat, maar achter af denk ik dat dit alleen maar een perfecte afsluiter is voor deze reis: helemaal in stijl.

En daarbij is dit mijn laatste verhaal. Mijn ouders wachtte mij op in Dusseldorf en het was een leuk wederzien waarbij ik gelijk vol werd gepropt met drop en lekkere bolletjes. Samen met de ouders van Sam (en met Sam zelf ook dus gelukkig) zijn we toen terug gereden naar Bussum. Daar heb ik eindelijk ook weer mijn hond gezien en ’s avonds Roosmarijn ook weer. Mijn bed was nog nooit zo lekker en ik kan nog altijd genieten van een lekkere maaltijd zoals mijn moeder ze maakt. Gratis internet is helemaal geweldig trouwens en douchen was nog nooit zo relaxt (gegarandeert warm water: hoe vind je die!). Maar het is nog wel even wennen hoor. Zo vind ik het toch behoorlijk druk in Nederland: echt overal véél auto’s, en bovendien rijden ze allemaal rechts, wat vooral met het nemen van een bocht toch best eng is… Plus dat alles heel luid is: je kan opeens iedereen verstaan. Bovendien heb ik toch nog een beetje moeite om volledig Nederlands te praten elke keer. Wat het echter vooral is, is dat alles ontzettend snel went, sneller dan ik zou willen zelfs. Net alsof ik nooit ben weg geweest! Langzaam maar zeker kan ik mijn leven in Oceanië met mijn leven nu in Bussum verbinden als een geheel. Nu is het vooral genieten van al mijn mooie foto’s en de herinneringen die daar aan vast zitten. Ik heb erg genoten van al mijn reizen en heb daar enorm van genoten. Ik vond het super dat jullie elke keer een leuke reactie achter lieten! Het maakte de afstand toch wat kleiner voor mijn gevoel. Heel erg bedankt voor het lezen en hopelijk zie ik jullie binnenkort. Vanuit Bussum, Nederland: tot ziens!

- Eric Quirijn Petersen