Ik was eindelijk in Adelaide aangekomen, maar al die kilometers die ik had afgelegd hadden zo hun tol geeist: ik had nog maar $300 over. Nog twee weken stonden op de klok en het leek me sterk dat ik het met mijn geld zou redden. Mijn volgende doel was dus het vinden van werk, wat dan ook.

In Cairns had ik een WWOOF boekje in handen gekregen. Willing Workers On Organic Farms. Dit houdt in dat je werkt inruil voor accomondatie en eten, en tegelijkertijd op wordt genomen in de familie waar je die tijd werkt. Het leek me een geweldige ervaring en bovendien een mooie uitkomst voor mijn geld probleem. Dus sloeg ik het boekje open en begon ik te bellen. Behoorlijk wat bellen later had ik dan eindelijk mijn WWOOF plaats gevonden: helpen met hout in Adelaide Hills. Adelaide Hills was mij ’schitterend’ beloofd en bovendien was de beschrijving van mijn WWOOF adres ook niet mis: een Japans georienteerd huis, heerlijk eten, een eigen Dojo en boogschietbaan en bovendien stonden er tripjes naar Thai Chi en Yoga op de planning. Ik wist niet hoe snel ik op de bus 846 vanuit Carrie Street moest springen!

Ik word opgepikt in Aldgate door Julia, mijn host voor de aankomende dagen. Julia is een vrouw van rond de zestig en ze heeft duidelijk teveel tijd in wierrook gezeten; een stem waar je van in slaap valt en kleren die te duidelijk organisch zijn. Maar goed, ze begroet me vriendelijk en laat me op weg naar haar huis de toeristische trekpleister van de buurt zien: een Duits dorpje, Hahndorf. Afgezien van de Duitse naam van het dorpje heeft het verder niets met Duits te maken, maar he, daar gaat het dan ook niet om. Feit is dat ik nu weer in een totaal andere omgeving ben beland: de lucht is hier fris, maar koud en het is hier weer groen, maar… koud. Het herinnert me een beetje aan Nederland op een mooie herfstdag, koud en toch lekker in het zonnetje met een zacht briesje en… Oeh, ik zwijmel weg! Ik krijg van Julia wat kip-sandwiches, we stappen weer in haar auto en we rijden door het bos naar haar huis. Er wordt mij beloofd dat ik waarschijnlijk Koala’s ga zien, want die schijnen hier in overvloed te leven! Uiteindelijk draaien we naar links een opritpad op, een lang kronkelend pad omhoog naar het huis dat boven de bomen uittorent. Na een Colaatje, geeft Julia mij mijn eerste taak: Jolly uitlaten. Inderdaad: ik heb sinds zes maanden eindelijk weer eens een hond uitgelaten! En bovendien kreeg ik mijn eerste Koala sneller te zien dan ik had verwacht…

Langs het pad omhoog ligt een hoopje natte haren. Vliegen dansen om het lichaampje van een Koala. Een dode Koala; zijn nek ligt in een vreemde positie ten opzichte van zijn hoofd en een groot gapend gat staart me aan. Het beestje is een halve meter lang en het valt me op hoe scherp zijn klauwen zijn. Toch heeft het alle vorm van een schattige knuffelbeer verloren… Niet veel later heb ik de Koala begraven op een mooie plek in het bos. De rest van de dag ben ik vooral druk met het verslepen van hout, maar niet voordat ik een extra trui aan heb getrokken! ’s Avonds haal ik mijn diner op bij Julia en begeef me vervolgens naar de Dojo: mijn eigen plekje. Een Dojo is een soort gymzaal(tje) voor Material Arts, en op een iets hoger gelegen deel staat een bed en al mijn andere behoeftes. Wat is het hier koud! Het kleine gaskacheltje heeft lang niet genoeg kracht om deze ruimte te verwarmen en ik word wat geirriteerd door Julia die mij hier laat slapen. Het alleen eten is tot daarentoe, maar dan mij ook nog eens afschepen met zo’n klein koud hok?! Bovendien krijg ik haar vervelende wierrook stem maar moeilijk uit mijn hoofd… Ik val uiteindelijk in slaap, maar word al vroeg wakker door de kou die mijn tenen (en mijn blaas) de baas zijn. Snel trek ik zoveel mogelijk kleren aan en leeg mijn blaas in de bosjes. Zielig alleen eet ik mijn Cornflakes in de Dojo om daarna maar naar het huis te lopen.

De rest van de dagen zijn voornamelijk gevuld met het verslepen, hakken en zagen van hout. Hout in alle soorten en maten en het werk is behoorlijk zwaar. Met het zonnetje in mijn gezicht ben ik lekker bezig, tegelijkertijd boos en opgelucht dat Julia mij niet helpt. Eigenlijk zie ik Julia alleen als het op eten aan komt en eerlijk is eerlijk: ze kan goed koken. In de avond van de tweede dag heeft Julia een verrassing en ik begin iets beter over haar te denken. We gaan namelijk zwemmen (yes, eindelijk weer!) en daarna naar een optreden van de Rolling Stones! Het zwemmen voelt weer heerlijk en de band speelt de Rolling Stones perfect. Tot slot geeft Julia mij bij thuiskomst een electrische deken en zegt ze dat ik morgen zelf maar moet bepalen wanneer ik op wil staan. Wauw! Dus dit gaat toch nog iets worden! Toch?

De volgende ochtend word ik totaal relaxt wakker. De electrische deken werkt duidelijk goed. Ik nuttig een ontbijt met vooral erg veel fruit en besluit daarna maar Julia te vragen of ze nog wat klusjes voor me heeft. En daar komt het: Julia verteld met doodleuk dat ik vandaag meer zou moeten werken voor de dingen die ze gister voor mij heeft betaald. Dat meen je niet! Totaal overdondert krijg ik er geen woord uit. Of wacht! Dit verteld ze mij pas nadat ze me de volgende ochtend ook nog mee heeft genomen naar Thai Chi. Thai Chi vond ik behoorlijk vet: een soort totale concentratie waarin je van alles in je lichaam bewust bent. Julia is mijn held! Tot dat ze dus verteld dat ik vooral die dingen extra moet werken. De heks! In de dagen daarna ben ik dus vooral druk bezig met al het hout dat er nog ligt. Het is een gebied ter grote van vier voetbalvelden, dus ja, daar ligt veel hout. Omgekaapte boompjes die versleept moeten worden, of eerst in stukken moet worden gehakt. Of een ton aan brandhout dat ik via een slipperig paadje omhoog moet tillen. De vierde dag is wat anders: Julia heeft de hele nacht gewerkt en ik moet zelfstandig naar de vrijwilligers lopen die dit unieke stukje natuur van Adelaide Hills verzorgen. Er is maar een man, Griff. Zo rond de zeventig jaar oud, maar nog harstikke actief. Met z’n tweeen lopen we door het bos en hij leert me ondertussen over de planten die hier groeien en waarom de Pijnboom zijn schors los laat (hierdoor kan het vuur zich sneller verspreiden bij een brand waardoor het hele gebied verbrand, maar de wortels van de Pijnboom weer een nieuwe boom kunnen groeien). Griff en ik hebben een leuke tijd, maar na twee uur zit het werk er op. Ik word echter uitgenodigd om nog even met Griff mee te gaan naar zijn huis. Hij verteld vol enthausiasme over zijn triatlon technieken en laat bovendien zien hoe hij zelfstandig zijn huis verbouwd. Uiteindelijk word ik zelfs uitgenodigd om later die middag met hem en zijn dochter met haar zoontje mee te gaan naar een National Park in de buurt. Ik spreek af zo snel mogelijk iets van mij te laten horen en ik loop weer terug naar huis. Daar ben ik een tijd lang bezig met alle bomen die nog aandacht nodig hebben, voor dat Julia eindelijk wakker is. Voor dat zij iets kan zeggen heb ik haar al verteld dat ik die middag met Griff mee ga en… ik ben weg.

Griff en zijn dochter ontvangen mij vriendelijk en we rijden samen naar Cleland National Park. Onderweg maak ik kennis met Eden, het zoontje van de dochter; een jongentje van 2 dat alles aanwijst wat ie ziet. Het park verrast me (alleen al omdat Griff voor mij betaald zonder iets terug te verlangen)! Alle soorten kangaroes zijn namelijk van de partij en ze huppelen allemaal vrolijk om je heen! Heel wat keren ben ik naar wat Kangaroes toe gelopen om ze daarna even over de bol te aaien. Wat zijn ze zacht zeg! Niet veel later zijn we bij de Koala’s aangekomen en deze mag je ook aanraken! Te geweldig. Heel veel foto’s later stappen we weer de auto in. Ik heb Wombats gezien, Numbats, de dodelijkste slang ter wereld, Wallabies, en nog zoveel meer knuffelberen. Helemaal vrolijk word ik bij Julia afgezet. De volgende ochtend regent het en voel ik me verkouden. De heks probeert nog even mij in de regen te laten werken, maar ik weiger. Na de Yoga (waar ik ditmaal zelf heb betaald, maar een ervaring was het wel!) keert ze een beetje bij en mag ik binnen helpen met schoonmaken. Ik ben echt verkouden: de hele tijd snotteren en hoesten! Als lunch krijg ik lekkere pannenkoeken en mag ik zelfs wat langer voor de openhaard naar een documentaire van Nieuw Zeeland kijken. Julia laat me uiteindelijk niet hard werken en na een redelijke tijd zend ze me terug naar de Dojo met een bord patat en salade. Het was mijn laatste dag alweer! Na vijf dagen werken, brengt Julia mij terug naar Adelaide en kom ik er bovendien nog achter dat er een zeker James (haar zoon van 21!) in huis woont. Een ervaring was het zeker en ik ben tot de conclusie gekomen dat Julia niet helemaal in en in evil is, maar dat ze gewoon behoorlijk naief is. Vanavond (9 juli) rij ik met de bus naar Melbourne, waar ik op 13 juli met het vliegtuig naar Sydney vertrek. Mijn laatste dagen zijn nu echt aangebroken!