We zijn eindelijk in Cairns aangekomen! De laatste stukjes een beetje met de bus gesmokkeld, maar het grootste deel toch gelift. Wat een rit, wat een avontuur en wat een lange tijd! Je zou haast zeggen dat het nu wel welletjes zou zijn met dat reizen, maar niets is minder waar: we hebben een auto gehuurd en hebben daarmee de omgeving rond Cairns verkend en bewondert.

We hebben behoorlijk wat pech gehad met het weer de laatste tijd. Ook in Cairns was het niet helemaal droog, maar Cairns is tropisch, dus de regen die hier valt voelt als een warme douche. Na een paar dagen uitrusten, ontmoette we in ons hostel Elia de Italiaan. Wij waren erg gefocust op het vinden van een Italiaan na onze voetbal overwinning, en hij kwam op exact het juiste moment. Wat begon als een verhitte voetbaldiscussie draaide echter uit op een gesprek over de omgeving verkennen. Elia zou graag net als wij wat meer willen zien van de omgeving, maar zonder gelijk een vermogen kwijt te zijn. Hij zag het echter somber in, want een auto huren zou immers niet kunnen omdat hij nog geen 21 was? Wel had hij een international rijbewijs. We hadden geluk! We vonden een bedrijf dat een bestuurder van twintig geen probleem vond. Dus daar gingen we dan, met z’n vieren in een auto volgeladen met tenten (kamperen is nu eenmaal goedkoper), eten en al onze tassen. Extra: een voetbal die we even hadden ‘geleend’ bij onze Backpacker en 2 boxjes voor de nodige muziek (was maar 5 bucks). Onze eerste doel: het zuiden van Cairns waar de Tablelands de omgeving domineert met al zijn watervallen!

Rijden aan de linkerkant van de weg… Voor de meeste van jullie zal dat nog altijd vreemd voorkomen, maar ik ben er ondertussen behoorlijk aan gewend! Sterker nog: ik kan auto’s geeneens meer aan de rechterkant voorstellen. Elia dacht daar echter anders over. ‘Je rijdt aan de rechter kant! Ga naar links! Andere links! Links!! LINKS!!’ … Ruitenwissers aan in plaats van richtingaanwijzers en behoorlijk wat keren door rood later ging het dan eindelijk behoorlijk. Die Italianen ook altijd. Na behoorlijk wat klassieke muziek later (de boxjes waren shit, dus dat werd de radio) kwamen we aan in Kuranda. Kuranda, wie kent het plaatsje niet? Je kan hier naar vlinders kijken, spinnen bewonderen of digeridoo’s beschilderen! Dat kost natuurlijk allemaal harstikke veel, wat ons er niet van weerhield om het allemaal links te laten liggen. Pff, vlinders! Wat dan wel weer vet was, was de man voor het Venom House met een Araconda (wurgslang) om zijn nek. Ik had nog nooit een slang aangeraakt en was toch lichtelijk verbaasd: helemaal koud en het voelde net niet echt. Plus dat ik het allemaal niet zo vertrouwde: de slang keek soms wel erg hongerig mijn kant op… Wat hier echter wel gratis was waren de mieren! Ja de mieren inderdaad, want het was lunchtijd en we hadden honger en volgens Elia kon je de groene mieren eten. Nouja, de hele mier zou overdreven zijn natuurlijk; je kan het kontje van de groene mieren opsmikkelen. Heus waar, dus dat moest uitgeprobeerd worden! Als echte wannabe-aboriginals hebben we op deze manier de mierenkolonie heel wat kontjes armer gemaakt en onze buikjes gevuld. Hierna snel maar op pad naar wat watervallen!

En wat voor een watervallen. Het hele gevoel van plaatjes kijken als kind van verre bestemmingen kwam weer terug, maar nu dus in het echt! Als kers op de taart hebben we uiteindelijk ook nog een hele schildpadden familie mogen bewonderen. Aahhh, schattig! Na een hele dag rondgereden te zijn, van waterval naar waterval, was het wel weer welletjes (zelfs watervallen gaan uiteindelijk vervelen) en zijn we weer teruggereden naar Cairns. Uitgeput waren we en ik ben maar vroeg onder de wol gekropen. Om kwart voor vijf ’s ochtends natuurlijk nog even Holland toegejuicht tegen Frankrijk en daarna snel nog even slapen. Voor de boeg lag een drie daagse trip in het tropische gebied boven Cairns.

In de vroege morgen van 15 juni (nog precies een maand op de teller) zo rond half 12 vetrokken we opnieuw, ditmaal richting het noorden! We zijn in een keer naar Port Douglas gereden om daar onder de palmbomen te lunchen. Met het zonnetje in het gezicht nog even lekker gevoetbald (Italie werd wederom met 3-0 overklast). Het beste van de dag moest nog komen: Mossman Gorge, iets buiten Port Douglas. Oh oh, wat lachten wij in onze knuisjes om al die dure tourbussen langs te zien rijden. Wij gingen gewoon lekker met ons eigen wagentje recht de jungle in! Na een behoorlijk bochtig en hobbelig pad stopten we op een klein pakeertereintje in de schaduw van alle lianen die boven ons hingen. Gevolgd door alle kalkoenen die hier lopen liepen het laatste stuk over loopbruggen richting de rivier. De rivier is hier werkelijk prachtig en het tropische zonnetje maakte het aangenaam om in het koude water te springen. Daar zijn we de rest van de dag blijven zwemmen en spelen in de stroomversnellingen en lieten we af en toe kalkoenen schrikken. ’s Avonds hebben we onze tentjes opgezet op een camping in Port Douglas en hebben we voor de duizenste keer pasta gegeten (ditmaal echter wel Pasta de la Mama!).

De volgende dag gingen het allemaal wat slomer en zijn we veel te laat vertrokken van de camping. Ons ontbijt was dus tegelijkertijd onze lunch, maar toen moesten we toch echt vertrekken! Cape Tribulation moest vandaag gehaald worden, het verste punt van de East Coast waar wij Backpackers met een auto kunnen komen. Nog steeds met keiharde klassieke muziek op de achtergrond gingen we op weg, om al snel weer te stoppen bij de Daintree River. We probeerden het eerst niet te zien, maar uiteindelijk kwamen we langs zoveel borden die Crocodile Cruises aanprijsten dat we er niet meer omheen konden: er moest geld uitgegeven worden… Dan wel weer: we zouden krokodillen te zien krijgen! Voor $22 zouden al onze dromen uitkomen. Maar met een beetje zuur kijken, mompelen in het Nederlands en pogingen om weg te lopen, leverden ons uiteindelijk een prijs van een redelijke $17 op. Hup in het bootje dus maar, om een uurtje lekker op de Daintree River te cruisen. Het was een mooie rivier, maar we hebben slechts een krokodil gezien. Wel veel slangen en vogeltjes, maar geen ScarFace of The Godfather die we zo graag hadden willen aaien. Gelukkig werd ons humeur weer wat opgekrikt met het laatste stuk rijden naar Cape Tribulation! Wat een rit was dat. Eerst met een veerpontje de Daintree River oversteken (ik dacht het topje van de staart van ScarFace nog te zien) en daarna met een kronkelweggetje dwars door de echte jungle. En dan bedoel ik ook de echte jungle! Af en toe langzamer rijden om over een kreekje heen te komen en de rest van de weg omhoog en weer omlaag en van links naar rechts. Palmbomen, lianen, watervalletjes, kokosnoten en borden met alle soorten tropische wezens erop. Schitterend en echt prachtig, eindelijk het Australie zoals ik het had verwacht! Het plaatsje Cape Triulation zelf bestaat eigenlijk niet, maar de weg heeft maar een paar plekken met wat gebouwtjes en dit hebben ze de naam dus maar hebben gegeven. Dit leverden dan wel weer op dat wij op een camping stonden midden in de jungle op een minuutje lopen van het strand! En het beste van de stranden hier: kokosnoten overal! Na uren hakken kregen we dan eindelijk onze eerste kokosnoot open (eerst moet je de schil er vanaf halen om uberhaupt bij de noot te komen). We deden ons te goed aan de melk en kraakten daarna de noot om de kokos er uit te kunnen schrapen. Kokos is nog nooit zo lekker geweest; onder een palmboom, naast je tentje en met een tropisch zonnetje. Wauw! Na nog een kokosnoot zaten we behoorlijk vol en dat was maar goed ook want in een plaatsje dat eigenlijk niet bestaat zijn de supermarkten absurpt duur…

In de ochtend van de laatste dag (ditmaal wel vroeg: 8 uur), zijn Elia en ik op pad gegaan voor een wandeling over het strand naar de punt waar Cape Tribulation beroemd om is: het punt dat de zee in steekt. Als je het plaatsje googlet kom je waarschijnlijk bij plaatjes waar wij hebben gelopen. We hebben zelfs nog even naar krokodillen gezocht (voorzichtig het water in getuurd, dapper dat we waren) en zijn uiteindelijk via de avontuurlijk weg waar we de dag daarvoor op hadden gereden weer terug gelopen. Sam en Jaap waren toen ook eindelijk wakker. De jongens wilden eigenlijk ook wel een wandeling maken en zo hebben we nog een deel van weg na Cape Tribulation gelopen. Deze weg is alleen toegankelijk voor 4WD auto’s en het werd ons duidelijk waarom: gaten in gaten in de weg. Het was leuk om dit stukje ook nog even te zien, maar de jongens werden snel moe en toen zijn we maar weer terug gelopen. We zijn in een keer terug gereden naar Cairns: onze tocht zat er voor nu weer op.

Vandaag de dag zitten we nog (en weer) in Cairns. Het is een leuk hostel met gratis fietsen en gratis internet dus we vermaken ons prima. We hebben net een vlucht naar Darwin geboekt (zaterdag de 21ste van juni) voor harstikke veel geld, maar Darwin mogen we nu eenmaal niet missen. Wat ik ook zeker niet wil missen is het Great Barrier Reef. Dus voordat we hier vandaan vliegen gaan Jaap en ik eerst nog even een dagje snorkelen en duiken; het beloofd heel erg mooi weer te worden dus dat wordt vet! Eenmaal in Darwin staan er nog drie weken op de klok. Vanaf Darwin waarschijnlijk naar Alice Springs om daar de Ululuru (Ayers Rocks) te bezoeken. En dan maar weer terug naar Sydney?