Met elke dag dat ik dit berichtje uitstel ga ik er meer tegen op zien. Ik had het nooit moeten doen, nooit zo lang moeten wachten met het typen van mijn belevenissen. Waar moet ik in vredesnaam beginnen?! Een luxe probleem zullen we maar zeggen, want ik heb inderdaad weer erg veel meegemaakt! Daar gaat ie dan…

Terugkijkend op mijn laatste berichtje merk ik op dat ik al een ruime twee weken niets heb geschreven. Op 27 april liet ik jullie voor het laatst wat van mij horen: ik was net in Bondi Beach aangekomen en was volkomen op het surfen gericht. Ik ben maarliefst acht nachten gebleven in Bondi en heb inderdaad erg veel gesurfd! Zoveel zelfs dat mijn linker ‘onder’ rib nog steeds een vreemde diep blauwe kleur vertoont… Althans: van binnen waarschijnlijk dan, want ik zie niets, maar als ik er op druk doet ie nog steeds pijn. Tja, dat is het lot van degene die elke dag op een board ligt in een zee die je bespeelt als een piano. Heen een weer word je geklotst, onder water gedrukt, over het zand geschuurd… Het is het allemaal waard geweest, want surfen lukte uiteindelijk prima! Eerst onder de golven doorduiken om op de juiste plaats te komen en dan wachten op de juiste surf… Daar komt ie! Peddelen, peddelen en nog meer peddelen om vaart te krijgen, vervolgens het board in bedwang houden: de punt van het board niet te hoog houden want dan rolt de golf onder je door, maar ook weer niet te laag, want dan duik je voor de golf het water in en word je zo heen en weer gerold en geschud dat je uiteindelijk niet meer weet wat boven is. Je beide handen laten rusten op het board en je voeten naar de juiste positie slepen… en hup! Je staat op de golf en surft met een lekker zonnetje in je gezicht richting het strand. Prachtig.

Ik ben Nina en Jeroen (Nina is een goede vriendin van mijn zus) trouwens ook weer tegengekomen! Niet helemaal toevallig, want zij hebben hier de afgelopen zes maanden in Bondi Junction gezeten en ik was ze de eerste keer in Sydney ook al tegengekomen. De moeder en het zusje van Nina waren er dit keer echter ook en zo zijn we met z’n vijfen tweemaal uiteten geweest en zelfs cocktails gedronken in de Summit Bar! Het uiteten was echt heel erg lekker (waarvoor dank), maar de Summit Bar was toch wel het toppunt! Cocktails drinken op de 47ste verdieping, maar alsof dat nog niet genoeg was draait de hele bar rond zodat je echt heel Sydney krijgt te zien! En dat allemaal dus onder het genot van een ‘Confusion’. Ik praat de laatste tijd trouwens sowieso erg veel Nederlands, want in mijn laatste paar dagen in Bondi is Sam bij me gevoegd! Erg leuk om elkaar na zo’n lange tijd weer te zien en te spreken. Wat was dat trouwens schrikken zeg: die jongen heeft een baard van hier tot Tokyo…

Koninginnedag is trouwens alles behalve onopgemerkt voorbij gegaan! In mijn Backpacker in Bondi waren Sam en ik de enige Nederlanders en ondanks al mijn inspanningen kwam het feestje niet echt op gang. Maar goed, dat was in de Backpackers en ik had altijd nog een feestje achter de rug: een studentenhuis tot de nok gevuld met Nederlanders! Dat had ik natuurlijk nooit geweten als Nina mij niet uitgenodigd had. Wat is het toch een heerlijke combi: Nederlanders en Koninginnedag! Kroketten, frikandellen, oranje punch… Maar vooral: al die Nederlanders die al hun remmen losgooien! Linda, Roos en Jessica liepen rond in hun reincarnatie van drie grote Nederlandse gozers, de polonaise werd tot vervelens toe gelopen en iedereen was net iets te aangeschoten om normaal te kunnen dansen. Een echt feest dus! Ik voelde me helemaal thuis en samen met Sam heb ik een hele leuke avond gehad.

Allemaal leuk en aardig, maar kom maar weer eens uit Sydney weg! Het is een hele leuke stad, maar uit een plaats zo groot als de provincie Utrecht kom je niet zomaar… Eerst maar even mijn bankpasje bij Jill (voor de onwetenden: Jill is vriendin van mijn moeder en ik heb de eerste keer in Sydney bij hun gelogeerd), waar Sam en ik een heerlijke maaltijd voorgeschoteld hebben gekregen! ’s Avonds volledig verzadigd weer terug gegaan naar ons hostel in KingsCross. Weg komen uit Sydney stond bovenaan onze lijst (lees: wegkomen zonder dat het je gelijk een fortuin kost). Vlak voordat wij het hostel in Bondi hadden verlaten werd ons echter het principe van ‘ridesharing’ verteld en werd ons de site gumtree.com.au gegeven. Al onze pijlen waren sindsdien hier opgericht. In KingsCross vonden we uiteindelijk (inderdaad op gumtree) iemand die zijn auto beschikbaar stelde voor passagiers naar Brisbane in ruil voor het delen van de benzinekosten. Ik belde hem op en we spraken af om met hem tot Byron Bay te rijden. Wij zouden hem nog een mailtje sturen met onze details. Hij zou 8 mei uit Sydney vertrekken. Op 7 mei hadden we echter nog niets van hem vernomen en na een extra mailtje, kregen we terug – elf uur ’s avonds – dat de plaatsen helaas al bezet waren: hij had namelijk helemaal geen mail van ons ontvangen! Wanhopig besloten Sam en ik terplekke dan toch maar voor de bus te gaan, als we Sydney maar uit kwamen. We stonden op het moment van betallen toen onze receptionist onderbroken werd door een telefoontje: tot mijn grote verrassing schreef hij tijdens het telefoneren ‘Quirijn’ op het blaadje naast hem en dat terwijl niemand mij hier zo kent! Toen ik de mate achter de toonbank hiernaar vroeg vertelde hij mij dat er een jongen opgebeld had die mij een rit naar Byron kon geven; tegelijkertijd sloeg ie zich voor zijn kop, want onze busticket deals gingen helaas niet meer door.

Na vier dagen in KingsCross absoluut niets gedaan te hebben, dat wil zeggen: we hebben veel ge-X-boxt en veel films gekeken, hadden we eindelijk een weg uit Sydney gevonden. Tom de Duitser en Tom de Brit voorin en wij achter in. Het kostte ons maarliefst twee dagen om in Byron te komen: de afstanden zijn ongelooflijk. Maar de rit was leuk! Veel beter dan met de bus (veel goedkoper ook trouwens) en erg gezellig. De roadtrip duurde ongelooflijk lang, maar was ook zo weer voorbij. Feit is dat Sam en ik nu in het hele relaxte Byron Bay zitten.

Byron Bay is een plaatsje om verliefd op te worden: lekker klein dorpje, maar wel met alle voorzieningen en zo ongelooflijk dicht aan het strand dat je het haast niet zou geloven. De eerste echte dag hier heb ik Sam de basis principes van het snorkelen uitegelegd en hebben we vervolgens uren lang in het water gelegen en visjes bekeken. Ik had al behoorlijk wat keren gesnorkeld in het zwembad (Julia had het me trouwens afgelopen zomervakantie geleerd!), maar dit was mijn eerste keer dat ik ook echt vissen onder me zag zwemmen! We zagen roggen, (kleine) haaien, erg grote scholen vis en af en toe een erg mooi gekleurde (ik geloof dat ik de doktersvis uit Nemo heb gezien). Ongelooflijk dat er zoveel vissen zwemmen, zo dicht bij de kust. Er schijnt ook ergens een gezonken boot te liggen waar je zoveel mooie vissen kan zien dat het echt het snorkelen waard is! Die moeten we dus nog maar een keertje vinden.

Het leven hier is dus erg strand georienteerd en ik moet zeggen dat ik daar totaal geen moeite mee heb. Gister na het zwemmen lekker gevoetbald op het strand met mede backpackers. T-shirts tegen blote bovenlichamen. Natuurlijk stond het team van Sam en mij op winnen toen het gebeurde: mijn kleine teen besloot in een vreemde hoek te gaan staan. Hoe het precies gebeurde weet ik niet meer, hoewel Sam het erg grappig vind om te zeggen dat het gebeurde in een duel met een meisje. Ach, het was een erg leuk meisje, dus daar heb ik opzich geen problemen mee. Vreemd was het wel, ook omdat hij helemaal niet zoveel pijn deed. Misschien uit de kom ofzo? Hier op Byron Beach schijnen er echter geen Lifeguards te zijn en uiteindelijk was ik op het ziekenhuis aangewezen om er achter te komen wat die teen nou precies in gedachte had. Gebroken zou toch niet kunnen? Zoveel pijn deed ie namelijk niet. Na uren in de wachtkamer gezeten bleek mijn teen dus wel gebroken. Volgens genot Sam er net iets meer van dan ik toen de dokter er twee naalden instak om hem te verdoven en daarna ongelooflijk geweld op los liet om hem in de juiste plaats te zetten. Mijn kleine teen is nu aan zijn buurman teen vast getaped die dus gebruikt wordt als spalk. Wat trouwens erg mooi was: Nederland schijnt een overeenkomst met Australie te hebben over ziektekosten: mijn teen heeft me dus niets gekost! Zou er nog eens bij komen: kost het breken van een teen nog geld ook… Ik kan er nog steeds niet bij. Ik heb gewoon mijn teen gebroken! Vreemd hoe ontzettend makkelijk dat is gegaan (best eng eigenlijk). De dokter drukte me op mijn hart even wat pijnstillers te kopen bij de apotheek, omdat ie waarschijnlijk pijn zou gaan doen. Pijnstillers kosten echter geld en wij hebben hier wijn, erg veel goedkope wijn. Gisteravond was ik dus van de erg veel goedkope wijn erg behoorlijk aangeschoten. Sam deed lekker mee kan ik me nog herinneren. Pluspunt is natuurlijk wel dat alle meisjes medelijden met me hebben en me erg goed verzorgen. Maar dat moet dan nog komen. Denk ik. Hoop ik.

We blijven in ieder geval nog een paar dagen in Byron Bay, mede ook omdat we hopen hier Jaap te treffen (Jaap, wo bist du?). Mijn teen kan volgens de dokter gewoon zwemmen, dus dat moet ook nog wel allemaal lukken. Gaat allemaal wel goed komen!