Wat gaat de tijd toch ongelooflijk snel! Ik zit inmiddels al een dikke twee maanden in Nieuw-Zeeland en ben zelfs al twee weken langer dan dat van huis. Morgen verlaat ik dit land alweer en begint er een totaal nieuwe reis voor mij! Nieuwe vrienden, nieuw gebied en een nieuwe cultuur om op te snuiven. Ik ben er de laatste week behoorlijk mee bezig geweest, zoveel zelfs dat ik bijna zou vergeten dat ik nog lang niet alles had gezien in Nieuw-Zeeland! 

Het weer is inmiddels wat opgeknapt, maar wat is het de laatste week tekeer gegaan! Het begon met mijn lift van Rotorua naar Coromendel. De zon stond al hoog aan de lucht toen ik mijn eerste lift pakten om weg te komen uit Rotorua, het stinkende stadje. Hoewel het stonk had ik over het weer niets te klagen: 22 graden met een wolkenloze lucht. Super! En toen was het liften geblazen. Coromendel ligt een dikke vijf uur rijden (als je met je eigen auto komt) van Rotorua vandaan en ligt op de zelfde hoogte als Auckland, maar op een heel ander uitsteksel van het Noordereiland. Het staat bekent om zijn laid-back, voornamelijk gecreeerd door de destijdse hippies. Mooie stranden, mooie natuur, grote bomen en inderdaad: erg relaxt. Op het moment dat ik uitgeput van al het liften aankwam - het was inmiddels al donker – begon het te regenen. Alle zon die mij hele dag had gekieteld spoelden er in een keer weer vanaf. Een ding dat ik van al mijn zomervakanties wel heb geleerd is dat je met regen er vooral er uit moet gaan en gewoon iets moet gaan doen: de regen valt dan heus wel mee. Ik besloot de eerste dag een mountainbike te huren en de omgeving te verkennen. Het mieserde zo af en toe, maar dat was verder geen probleem. Op deze manier heb ik dit unieke stukje landtong beter leren kennen. De schitterende kust die word afgeschermd door alle eilandjes en het binnenland met zijn watervallen en Kauri bomen. Kauri bomen zijn de reuzen van het bos. Werkelijk reusachtig hoe zij overal bovenuit steken! Ik ben ze overigens nog steeds dankbaar voor de beschutting die ze mij gaven toen er een klein donderkopje zijn regen plosteling los liet. Die regen die vanaf toen begon te vallen is een regen waar niet tegen op te boksen is. Met bakken komt het uit de hemel en het spoelt alles op zijn pad weg. Ik ben nog een extra nacht gebleven in Coromendel in de hoop dat ik ook nog de Hot Water Beaches zou kunnen bezoeken, maar uiteindelijk heb ik eieren voor mijn geld gekozen en ben ik naar Auckland vertrokken.

Mijn roem reist blijkbaar sneller dan ik zelf, want in Auckland werd ik hartelijk ontvangen door twee meisjes die werkelijk alles van mij afwisten! Het waren twee Israeliers en ze hadden een tijdje met een deel van mijn oude groep gereisd (de nieuwste roddels werden heerlijk doorgegeven) en ze waren zelfs Sam en Jur tegengekomen, die – zo vertelde de meiden – nog steeds op blikjes Ravioli leven. Geweldig om zo weer van alles te horen! De wegen van de meisjes scheidde zich echter en ik bleef gezellig met een van hun achter waar ik de rest van mijn tijd in de stad mee op ben blijven trekken; toch wel leuk als iemand je de stad kan laten zien! In Auckland is echter niet veel te doen. De Sky-tower is tof, maar die ken je na de eerste keer gezien te hebben ook wel weer en de winkelstraat bestaat voornamelijk uit McDonalds en BurgerKing. Mijn hostel was echter wel avontuurlijk met de meest vreemde Engelsmannen die ik ooit heb gezien. En daar speelde zich mijn leven zich dan ook voornamelijk af: in de woonkamer van het hostel, hoewel ik van daaruit nog wel met verschillende personen wat uitstapjes heb gemaakt. Ik ben MtEden opgeklommen, een van de vele vulkanen van Auckland die je een werkelijkwaar fantastisch uitzicht geeft. Ik ben naar een strand gereden waar de kust een gigantische grot bezit (geen idee meer wat de naam is). En ik ben naar de univeristeit van Auckland gegaan en heb daar leren klimmen op een klimmuur. Vooral dat klimmen was heel erg tof! Onthou even voor mij dat ik dit vaker wil gaan doen.

Toen het weer zich enigszins weer van zijn betere kant liet zien heb ik uiteindelijk gedaan waar ik een tijdlang over heb zitten dubben: ik ben het Northland gaan verkennen, het land ten noorden van Auckland. Met een bus ben ik – notebene op Pesach - helemaal naar Paihia gereden. Paihia is een leuk klein plaatsje dat voornamelijk de toegangspoort is voor Cape Reinga: het noordelijkste puntje van Nieuw-Zeeland. Ik heb dit andere uithoekje van het land echter links laten liggen al was het maar om de vreselijke pijnen die mijn portomonnaie anders zou uitstaan. Het werd dus voornamelijk strandwandelingen maken, arstieke foto’s proberen te maken en kaarten met de Duitsers in mijn hostel (mijn Duits is weer iets minder slecht). Maar wat mijn hele tocht hierheen al waard maakten was mijn lift op mijn terugweg die mij uitnodigde voor de lunch. Het was een Maori vrouw die mij vertelde dat ze op school les gaf in Maorisch, de oorspronkelijke taal van de Maori. Bij haar thuis heb ik, onder het genot van een lunch die bestond uit alle soorten heerlijke cake, eindelijk wat leren spreken. De kinderen vonden het geweldig om mij tot tien te leren tellen en ik verliet het huis niet voordat ik 3 lijstjes met handig woorden in het Maorisch mee had genomen. Geweldig hoe vriendelijk de mensen waren!

De Bananencake waarvan ik bij het Maori gezin had gesmult, heb ik uiteindelijk leren maken terug in Auckland. Ik logeer hier nu bij Susan Bierre en haar twee zoontjes Adam en Rami. Rami zat bij mijn vader op school en zo kwamen we in contact. Heel erg aardig hoe ik hier nu voor een aantal dagen deel van het gezin mocht zijn en eindelijk weer onbeperkt het internet kon gebruiken! Het is een mooi ruim huis in een van de luxere wijken van Auckland en Susan en de jongens hebben mij een heel andere kant van Auckland laten zien: de kant van het vrije vakantie gevoel dat je krijgt als je van je werk komt en vanuit je huis bijna het strand kan zien. Palmbomen overal en zelfs als het regent is het warm. Vandaag ben ik met hun naar het Nationale museum geweest en ik eindelijk de Mao gezien! Een opgezette Moa dan, want de Moa vogel die maar liefst 3 meter hoog kon worden is inmiddels uitgestorven (gelukkig). En dan zit mijn reis door Nieuw-Zeeland er alweer bijna op. Mijn laatste tijd voelde als een weg naar het einde van mijn reis, maar is eigenlijk pas het begin! Gelukkig heb ik dat op tijd gerealiseerd en heb ik nog even van een paar hele mooie (wel natte) stukjes Nieuw-Zeeland mogen genieten. En het is ook wel erg lekker om dit alles af te sluiten bij mensen die gewoon Nederlands praten. Super tijd! Ik ben erg benieuwd wat ik allemaal nog mee ga maken. Al twee en een halve maand van huis… Wat is dat lang zeg, maar wat gaat het snel!

P.S.: De opa van de twee jongens (vader van Susan) woont hier naast en is zijn hele leven Architect geweest. Auckland staat vol met gebouwen van zijn ontwerp! Ik word hier nog enthausiast…