Nooit gewild, nooit durven dromen het te durven en nooit naar uitgekeken. Bungy-jumpen? Gatsieverdrievies! Dat ga ik echt helemaal nooit doen! Alleen het idee al om vrijwillig een ravijn in te duiken… Queenstown schreeuwt echter nog veel harder: doen, doen, DOEN!!

Mijn geest blijkt zwak, want op het moment van schrijven zit mijn jump er alweer op. Ik heb gebungy-jumped! Ik heb gebungy-jumped. Queenstown is echt het stadje waar je wel bungy-jump’t, of het van je rest van je leven niet doet. Je hebt vrijgeteld vier keuzes hier: 43 meter, 47 meter, niet bungy-jumpen of… de Nevis Bungy van maarliefst 134 meter! De Nevis is de een na hoogste van de hele wereld; alleen in Zuid-Afrika is nog een hogere. En als ik het dan toch doe, als ik er dan toch veel geld voor betaal, dan maar de beste!

Bungy-jumpen is eigenlijk alles wat er van verwacht: doodeng! Maar daarnaast krijg je er zo’n ongelooflijke kick van, zo’n ongelooflijke boost van leven dat ik het niet had willen missen. Ik had de jump twee dagen van te voren geboekt en voelde zo de spanning in mijn buik in de twee dagen steeds meer toe nemen. Je verzameld bij het Informatie-centrum en ontmoet daar alle andere die om de zelfde tijd gaan springen. De spanning neemt nog een beetje toe… Met de bus rijd je met de hele groep naar de kloof. Ondertussen maak je elkaar bang met de verhalen van wat er kan gebeuren. Je voelt de spanning in je buik, maar ik had alles nog behoorlijk onder controle. Gewoon springen er kan toch niets gebeuren. Als je voor het eerst de kloof ziet met de kabels die er over heen zijn gespannen en het platform dat in het midden hangt, maakt je buik een sprongetje, maar alles is nog steeds leuk. Alsof je ergens nog denkt dat het een grap is. Als je echter (na met een kabelbaankarretje naar het midden te zijn vervoert) naar voren wordt geroepen, je moet gaan zitten en je voeten bij elkaar worden gebonden aan het elastiek… Shit! Ik kan nu echt niet meer terug! Maar nog steeds houd ik me goed. Het is echter het moment dat je op het plankje gaat staan en de man achter je af begint te tellen dat je wakker wordt. Ik kijk naar beneden en zie een diepte van 150 meter voor me. Ik heb maar drie seconden om het tot me door te laten dringen, want dan moet je springen.

Ik raak in een soort van paniek, zie enkel nog maar de ongelooflijke diepte. Je hebt met jezelf afsproken gewoon te springen als de man klaar is met aftelllen, maar wat wil ik graag terug! Ik weet dat ik het gewoon moet doen. Bij ‘1′, twijfel ik om gewoon te zeggen: bekijk het maar. Voor dat ik het weet ben ik echter gesprongen, met de eerste twee seconden in totale paniek. Ik wil dit niettt!!

Langzaam dringt de situatie tot je door en verandert de dodensprong in een ervaring van vliegen en genieten. Verdoofd door alle adrenaline maak ik de eerste bung niet echt bewust mee, maar ik schreeuw m’n longen uit mijn lijf op het moment dat ik voor mijn tweede bung naar beneden val. Ik leef! Wat vet! Woeahhhh!!! YES!!! WOEAHA!!!!

Bungy-jumpen had ik nooit verwacht te doen en dus wist ik ook niet wat ik er van had verwacht. Het gevoel dat het me echter gaf en nog steeds geeft is een van de beste gevoelens ik ooit heb gehad. Alsof je wakker wordt geschud en je het leven opeens veel meer waardeert. Geweldig! Ik ga het waarschijnlijk nooit meer doen, maar wat is dit ongelooflijk gaaf!

P.S.: Je krijgt na het jumpen trouwens een gratis t-shirt met daarop in een wat hip gekrabbel dat je de ‘Nevis’ hebt gejump’t. Hier is het natuurlijk allemaal om te doen!