Van de grote gebouwen in Dubai vlieg ik in ongeveer 16 uur naar de grote gebouwen in Sydney. De natuur hier laat Dubai echter een poepie ruiken: de bergjes die ik hier heb gezien zijn minstens twee keer hoger, groter, breder en indrukwekkender. Sorry.

Ik had ondertussen al zoveel griezelverhalen gehoord over de douane in Australie, dat ik lichtelijk teleurgesteld langs alle detectiepoortjes loop met mijn Work&Holiday-sticker in mijn paspoort. Zelfs in het vliegtuig maakte ze je bang door formulieren uit te delen die je naar eer en geweten in moest vullen. ‘Pas op! Deze worden gecontroleerd en als het blijkt dat je niet eerlijk bent geweest, dan krijg je een fikse boete!’  Brrrr. Maar niets aan de hand dus. Zelfs het hondje dat de tassen controleerden wist niet hoe snel die weg moest komen bij mijn bagage. Terecht is het natuurlijk om te zeggen dat door al deze terreur de meeste mensen voorzichtiger zijn en daardoor ook gewoon door de douane komen. Wat opzich natuurlijk ook gewoon de bedoeling is bij de douane.

Al met al zit ik nu alweer bijna een week in Sydney en heb ik jullie daar haast helemaal nada nikkes niets van laten weten! Waarschijnlijk omdat ik hier gewoon veel aan het doen en beleven ben, maar desalniettemin mijn welgemeende excuses.

Laat ik jullie meenemen door Sydney. Ik logeer hier in Warrawee, een van de vele suburbs die Sydney rijk is, bij vrienden van mijn ouders. Het is al bijna tien jaar geleden dat zij uit Nederland zijn vertrokken, maar over hun Nederlands niets dan goeds. Toch spreken we hier voornamelijk Engels, al is het maar omdat Emma (dochter) zich anders een beetje buitengesloten voelt – ze kan het verstaan, maar na zo’n lange tijd is het spreken voor haar behoorlijk lastig. Het is hier behoorlijk goed vertoeven: zwembad in de tuin, palmbomen achter de schutting, gratis internet voor elk en een station naast de deur. En dat station is behoorlijk handig. De meeste van de dagen stap ik in de trein en rij ik naar Sydney om daar een beetje de stad te verkennen. Handigheidje van de treinen hier: je kan de banken hier ‘omdraaien’ zodat je neus altijd de goede kant opwijst.

Het is grauw, benauwd en vies in de tunnel. Aan het einde is een fel wit licht. Ik ben net uit de trein gestapt op het centrale station in Sydney en ik loop met een grote stroom mensen door de tunnel op weg naar buiten. Het geluid van Halleluhja (Jeff Buckley) zwelt op en met het refrein loop ik langs de straatartiest (geen grap). Ik begin te lachen en de tunnel is opeens gezellig en schoon. Ik sta buiten, midden in Sydney.

In Sydney kan je eigenlijk voor alles terecht. Er zijn hier genoeg drukke winkelstraten om lekker te shoppen en er zijn hier werkelijkwaar de meeste geweldige parken om eens helemaal tot rust te komen. Ik zelf ben helemaal verliefd geworden op de Botanic Gardens. Een enorm park met allerlei soorten bomen, bloemen en planten. Volgens Australische humor staan hier bordjes in het gras met: ‘Please walk on the grass’. Maar ook eens lekker een biertje drinken kan hier prima. Vooral langs het water zijn er tal van leuke barretjes (twee dagen geleden heb ik nog een biertje gedronken met Rikst Westra – schoolvriendin – die momenteel ook in Sydney verblijft). Wat Sydney echter voornamelijk uitstraalt is de relaxte cultuur van Australie. ‘No worries.’

Zou je echter een persoon zijn die zich wel druk maakt, dan word je hier waarschijnlijk gek. Spinnen zijn pas spinnen als ze je met hun gif de nek om kunnen draaien, slangen zijn hier overal en hoewel de natuur hier schitterend is, is het tegelijkertijd ook een van de grootste moordenaars van het land. Maar zoals mijn grote vriend Roelof in Nederland al zei: ‘Zolang je geen een of ander blond hulpelkutje bent, hoef je je helemaal nergens zorgen om te maken.’ No worries lijkt me een perfecte afsluiter van dit stuk; over twee dagen vlieg ik trouwens al weer naar Nieuw Zeeland, Christchurch!